Strona główna Małe dziecko Rozwój małego dziecka Czy to już czas? Pierwsze kroki dziecka

Czy to już czas? Pierwsze kroki dziecka

Czy to już czas? Pierwsze kroki dziecka

Pierwsze kroki dziecka wzbudzają w rodzicach zachwyt i wzruszenie. Maluch miesiącami ćwiczy mięśnie, by w odpowiednim dla siebie czasie podjąć próbę samodzielnego chodzenia. Kiedy maluch powinien zacząć chodzić i gdzie szukać pomocy, gdy chodzić nie chce?

Kiedy dziecko zaczyna chodzić?

Niemowlęta uczą się chodzić pomiędzy 9-18 miesiącem życia. Czas, kiedy dziecko próbuje stawiać pierwsze kroki jest indywidualny i niezależny od rodziców. Zazwyczaj maluchy zaczynają chodzić po skończeniu pierwszego roku życia. Nawet jeśli odbywa się to później, nie ma powodów do obaw, na naukę tej trudnej umiejętności mają czas do osiemnastego miesiąca życia.

„Ja sam!” – Mamo, tato nie przeszkadzaj w chodzeniu!

Pierwsze kroki dziecka są długo wyczekiwanym wydarzeniem w życiu całej rodziny. Zanim jednak maluch zdecyduje się na ich postawienie, musi wzmocnić mięśnie, nauczyć się siadać oraz utrzymywać równowagę. Rodzic łagodnie może wspierać dziecko w podejmowanych próbach chodzenia, nawołując je do siebie celem przytulenia, pokazując mu zabawkę czy podając rękę. Najważniejsze jednak, by zadbał o bezpieczeństwo w miejscach, w których dziecko przebywa.

To nie rodzic ma nauczyć dziecko chodzić. To malec musi próbować stanąć na własnych nogach. Zanim dziecko zacznie samodzielnie chodzić, wzmacnia mięśnie całego ciała. Raczkuje, uczy się kucać i dźwigać całe ciało na nogach. Nawet jeśli dziecko nie raczkuje, będzie ćwiczyło mięśnie całego ciała, a w szczególności nóg, by próbować najpierw stanąć, później poruszać się przy meblach, by w końcu samodzielnie stawiać kroki.

Chodzik – pomocny czy szkodliwy?

Dziecko samo zaczyna proces nauki chodzenia i nie ma potrzeby, by rodzice go w tym ponaglali. Niejednokrotnie zdarza się, że rodzice w dobrej wierze wkładają dzieci do chodzików lub prowadzają za ręce. Paradoksalnie takie zachowanie opóźnia naukę samodzielnego chodzenia. Dziecko przyzwyczajone do podparcia i ręki rodzica może bać się upadku i nie chcieć chodzić samo.  W chodziku natomiast nabiera nieprawidłowych nawyków. Nie uczy się utrzymywania równowagi, bezpiecznego upadania na pupę,  hamowania ani oceny odległości. Ponadto chodzik prowokuje nieprawidłową postawę malucha, co może powodować wady układu kostnoszkieletowego.

Dziecko chodzi na palcach

Dzieci w chodzikach odbijają się od podłoża na palcach, co negatywnie wpływa na rozwój mięśni stopy, a także może powodować, że dziecko będzie chodziło na palcach. Co więcej, dziecko, które używa chodzika zanim zacznie raczkować rzadko uczy się tego sposobu przemieszczania, a jest on pożądany ze względu na szereg jego zalet, m.in. koordynację prawej i lewej strony ciała.  Jeśli chcesz wspomóc swoje dziecko w nauce chodzenia, definitywnie zrezygnuj z zakupu chodzika na rzecz pchacza, który jest znacznie bardziej przyjazny maluchowi. Nie wymusza – jak chodzik – przyjmowania nienaturalnej pozycji a pomaga maluchowi utrzymać równowagę. Dziecko, podpierając się na nim, zyskuje poczucie bezpieczeństwa, co dodaje mu odwagi w stawianiu samodzielnych kroków.

Bezpieczne otoczenie wspiera chodzenie

Ważnym aspektem w nauce chodzenia malucha jest bezpieczne otoczenie. Należy zatem zadbać, by upadki były możliwie najmniej groźne.

  • Z pomieszczenia, w którym przebywa maluch usuń twarde, kanciaste zabawki, takie jak klocki, by w razie upadku maluch nie zrobił sobie krzywdy.
  • Usuń z zasięgu malucha wszystkie drobne przedmioty – maluch może je połknąć.
  • Osłoń kanty stołu specjalnymi zabezpieczeniami.
  • Zabezpiecz kontakty – dla chodzącego malucha stanowią one zagrożenie zdrowia i życia.
  • Niech maluch chodzi boso. Tak uczy się odpowiednio ustawiać stopę, której mięśnie się wzmacniają.
  • Nie łap dziecka, gdy upada (o ile nie jest w okolicy niebezpiecznych przedmiotów). Niech samo nauczy się upadać bezpiecznie, asekurując rękami.

Pamiętaj, że dziecku łatwiej będzie podejmować próby chodzenia w wygodnym ubraniu. Dlatego zakładaj mu niekrępującą ruchów, najlepiej przewiewną odzież.

Pierwsze kroki dziecka – boso czy w butach?

Pierwsze kroki dziecka powinny być stawiane boso. Wspomaga to prawidłowy rozwój i wzmacnia mięśnie stopy. Jeśli w domu są zimne podłogi a pora roku sprzyja przeziębieniom, można założyć dziecku podwójną skarpetkę, najlepiej z antypoślizgowym spodem. W ciepłe, wiosenne i letnie dni warto pozwalać dziecku na chodzenie bez obuwia i skarpet po trawie czy piasku (upewnij się wcześniej, czy teren jest bezpieczny!). W ten sposób nie tylko kształtuje się prawidłowe ułożenie stopy, ale dziecko poznaje poprzez dotyk naturalną fakturę podłoża.

Kiedy kupić dziecku buty?

Ortopedzi zalecają obuwie usztywniające kostkę. Musi być ona stabilna, a wkładka powinna być odpowiednio wyprofilowana. Dobre obuwie ma tzw. znak „zdrowej stopy” (charakterystyczny znak czarnej stopy na żółtym tle), który jest przyznawany producentom obuwia dla dzieci przez Instytut Przemysłu Skórzanego, przy współpracy z ortopedami, materiałoznawcami, konstruktorami obuwia i antropologami.

Dziecko nie chce chodzić – zmuszać czy czekać?

Zdarza się, że maluch, choć skończył dwa lata, nie chce chodzić. Warto zastanowić się wtedy, czy dziecko dotychczas wcale nie podejmowało prób chodzenia czy nie chodzi od jakiegoś czasu. Być może po upadku, wystraszyło się na tyle, że zaniechało kolejnych „eksperymentów” na kilka tygodni?

– Jeśli dwuletnie dziecko nie podejmuje prób chodzenia, konieczna jest konsultacja neurologiczna. Lekarz, w trakcie wywiadu określi, czy opóźnienie jest wynikiem choroby, zaburzeń lub innych czynników mogących mieć wpływ na rozwój dziecka. Równocześnie można udać się do ortopedy, który oceni czy nieprawidłowości w budowie mają wpływ na niepodejmowanie przez dziecko aktywności związanej z nauką chodzenia. Na podstawie diagnozy lekarz zleci określone ćwiczenia, rehabilitację lub leczenie – mówi dr Anna Czajka-Bełz, neurolog z Samodzielnego Publicznego Szpitala Klinicznego nr 4 w Lublinie.

BRAK KOMENTARZY

Dodaj komentarz